the best to be yourself

ห่างหายกับการอัพบล็อกไปนานมากมาก แหะๆ อาจเพราะงานเยอะบวกกับไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร แต่วันนี้นึกออกแระ ฮ่าๆๆ

พอดีวันนี้โทรกลับไปหาม๊าที่หาดใหญ่ ก็คุยกันเรื่องเรื่อยเปื่อยไม่มีอะไรมาก แต่ที่มันทำให้เราคิดอะไรออกมาอย่างนึงก็ตรงที่น้องคนเล็กกลับไปเยี่ยมบ้านที่หาดใหญ่ (น้องเรียนอยู่ที่ภูเก็ต)เค้าเลยพาน้องไปกินข้าวร้านประจำที่ที่บ้านชอบไปกิน หรือถ้ามีญาติคนไหนมาก็จะพาไปร้านนี้ ตอนคุยเล่นก็ไม่ได้คิดไรอ่ะนะ แต่พอคุยเสร็จ คิดได้ว่า เออ ตอนนี้ครอบครัวเราอยู่บ้านกันหมดเลย ขาดเราคนเดียว (แอบเศร้า) แต่ที่มากไปกว่านั้น พอคิดไปคิดมา นี่บ้านเราไม่ได้อยู่กันแบบครบๆห้าคน มานานมากแล้ว เป็นปีแล้วสินะ ตั้งแต่ปลายกุมภาปีที่แล้วจนมาถึงตอนนี้พวกเรายังไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเลย คนนึงไปเรียนที่เมืองจีน คนนึงไปเรียนภูเก็ตเดี๋ยวก็ไปซัมเมอร์ที่จีน คนนึงไปอเมกากลับมาก็ทำงานกรุงเทพอีก พอคนนึงกลับมาอีกคนก็พึ่งไปเลยไม่มีโอกาสอยู่พร้อมๆกันเลย เลยทำให้คิดถึงน่ะ แต่ตอนนี้ยังดีหน่อยตรงที่น้องคนที่สองกลับจากจีนแล้วเลยมีลูกอยู่บ้านเป็นเพื่อนป๊ากะม๊าบ้าง มีอยู่ช่วงนึงไม่มีลูกคนไหนอยู่บ้านเลย คนนึงอยู่อเมกา อีกสองคนอยู่จีน (แต่คนละเมือง) ป๊ากะม๊าเลยต้องอยู่แบบห้ามทะเลาะกัน เพราะเดี๋ยวไม่มีคนคุยด้วย ฮ่าๆๆ คิดแล้วก็ขำดี 

เราต้องหาเวลากลับบ้านมั่ง และต้องนัดน้องให้กลับบ้านพร้อมๆกัน แล้วเราจะไปกินข้าวกัน เย้ๆๆๆ 

แต่ตอนนี้คิดถึงจังเลย 

เวลาที่คนเราล้ม รู้สึกเหนื่่อย ท้อใจ หรือ พบเจอกับสิ่งแย่ๆ เรามักต้องการกำลังใจ

เราจะได้ยินคนพูดเสมอว่ากำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ

คนที่เจ็บป่วยต้องการกำลังใจ เพื่อให้อาการเจ็บทุเลา

คนที่มีความทุกข์ต้องการกำลังใจ เพื่อให้ยังยิ้มได้

คนที่สิ้นหวังต้องการกำลังใจ เพื่่อสร้างความหวังใหม่

คนที่ล้มต้องการกำลังใจ เพื่อจะได้มีแรงลุกขึ้นสู้ใหม่อีกครั้ง

ไม่ว่าใครก็ต้องการกำลังใจทั้งนั้น เราก็เป็นคนนึงที่รู้สึกแบบนี้ 

สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ มีเรื่องเกิดขึ้นกับเราหลายเรื่อง เป็นช่วงที่เรารู้สึกเหนื่อยและในบางวันเราก็รู้สึกเครียดมาก แต่ในความรู้สึกแบบนั้นมันก็มีรอยยิ้มปนอยู่ด้วย ยิ้มที่เกิดจากกำลังใจนี่แหละ กำลังใจจากคนรอบๆ ตัวเราเองถึงแม้มันจะไม่ใช่คำพูดที่สวยหรู ไม่ใช่คำพูดว่า เป็นกำลังใจให้นะ หรือ คำอะไรที่บ่งบอกว่าให้กำลังใจ (ฮ่าๆๆ อ่านแล้วงงมั๊ย) มันเป็นแค่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือเป็นแค่การพูดคุยเล่นๆกันเท่านั้น เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่มันทำให้เราเหมือนมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาเอง

มีเพลงๆนึงที่เราชอบมาก เราสามารถฟังเพลงนี้ซ้ำๆได้ทั้งวันโดยไม่เปลี่ยนเพลงเลยแหละ ฮ่าๆๆ

"ฉันดีใจที่มีเธอ"

เราอยากขอบคุณทุกๆกำลังใจนั้น จากใจจริง

 "ตามใจ" จริงๆแล้วมันเป็นคำที่เราพูดบ่อยเลยแหละ เพราะเราเป็นคนไม่ชอบเลือกอะไรเท่าไหร่ และเรามักจะตามใจคนอื่นเสมอ แต่ก็อีกนั่นแหละบางทีเราก็อยากจะเลือกบ้างเหมือนกัน

เราก็ไม่รู้หรอก นะว่าสิ่งที่เราคิด สิ่งที่เราเลือกมันเป็นสิ่งที่ถูก ที่ควร หรือดีในสายตาใครบ้าง แต่เราแค่คิดว่าเราอยากทำเราก็ทำ เราไม่ต้องแคร์ใคร นี่เป็นการทำตามใจเราใช่มั๊ย แล้วถ้ามีคนที่เรารักคิดว่าเราไม่ควรทำสิ่งเหล่านั้นล่ะ ถ้าเราทำตามใจเราแล้วเค้าไม่สบายใจล่ะ เราจะยัง"ดื้อ" ทำตามใจเราอยู่อีกรึเปล่า

บางทีเราก็คิดนะว่าชีวิตนี้ก็ของเรา เราควรเลือกเดินเองไม่ใช่เหรอ และเราก็คิดอีกว่าชีวิตคนเรานี้ก็แสนสั้น เกิดมาแล้วต้องใช้ให้คุ้ม ไหนๆเราก็เกิดมาแล้วหนิ จริงมั๊ย  เหมือนเราจะอยากทำตามใจเรานะ แต่เราจะทนได้มั๊ยถ้าเราทำตามใจเราแล้วทำให้คนที่เรารักและรักเราไม่สบายใจ

เราคิดตลอดเลยนะว่าเราโตพอที่เราจะดูแลชีวิตตัวเองได้ เราเข้มแข็งพอแล้ว แต่(คนเรามักมีคำว่าแต่เกิดขึ้นเสมอ)จะมีคำพูดประโยคนึงที่ดังอยู่ในหัวเรา "อย่าตามใจตัวเองมากเกินไป คิดถึงคนอื่นบ้าง" บางทีมันก็ดังออกมาจนใจเรารู้สึกได้ว่าที่เราทำตามใจเรามันผิดหรือเปล่า

สุดท้ายแล้วเราก็ต้องเลือก ระหว่าง ทำตามใจตัวเอง หรือ ทำตามใจคนที่เรารัก 

แล้วเราจะทำงัยดีเน้อ ฮ่าๆๆ ยังงัยก็ต้องค่อยๆคิด เดี๋ยวก็มีทางออกที่ดีเองเนอะ